Hiç
Ben senin bir şeyin değilim; Ben senin hiçbir şeyinim.
HIKAYE
Ersin Niyaz
11/2/20256 min read


Git... Nasılsa dönüp dolaşıp geleceğin yer benim. Çünkü ben senin bir şeyin değilim. Ben senin hiçbir şeyinim.
Ekim ayında söküp attın, yüreğimin tarlalarına ektiğim fideleri. Artık içim nadas. İçimin aleviyle yandı, ruhumda bıraktığın anızlar.
Şimdi git. Sen gitmenin erbabısın. Benden korktuğun için git. Ama bil ki benden giderken yine bana varacaksın. Kendini yine bende bulacaksın. Çünkü ben senin bir şeyin değilim.
Benden ne kadar uzağa kaçarsan, kendini o kadar hiçlikte bulacaksın. An gelecek, başka dallar tutacaksın; senden önce kaçanların tuttuğu gibi. Sanma ki bu yolun ilk yolcususun. Senden önce de kaçanlar oldu. Hepsi kendini yine bende buldu. Hiçbiri bıraktığı beni bulamasa da, hepsi gittiğine pişman oldu.
Dönüp dolaşıp geleceğin yer benim. Yanıp sönüp göreceğin ben olduğum gibi. Sevda bir ölüm kalım meselesi. Sen öldün, ben kaldım. Seni bir ekim ayında gömdüm; üstüne hâlâ toprak atıyorum.
Satıyorum sevdayı üç kuruşa, hiç pazarında. Lakin kimse piç bir sevdaya alıcı değil. Çünkü bırakıp giden kadın, yara yakışan yar değil.
Akmıyor sözüm dizeye. Söz konusu sen olunca sözüm lâl. Hâl böyle olunca kalakalıyorum; tezgâhımda bayat bir sevda. Hayat ise tezgâhın önünden akıp geçen.
Seçen olur mu senden sonra beni, bilmiyorum. Beklemek geçiyor içimden. Dedim ya, dönüp dolaşıp geleceğin yer benim. Lakin hayat akıp gidiyor önümden. Ben beklemenin erbabıyım, beklerim seni de. Eğer değseydi beklemeye her dönen...
Esaretin sonbaharında, istirahate çekilen bir ağaç gibi kalakaldım. Yaprağım düştü, toprağıma karıştı. Oysa tek temennim barıştı. Menfi bahtım, müspet talihle yarıştı. Ve sen gittin; düşen bir yaprak gibi.
Kasımda hazan, düşen yaprakta dahi bir naz. Adın aklımda Demirkazık. Ne yöne dönsem sen, nereye düşsen toprağım.
Dedim ya, bu bahar belki son değil. Lakin bu sonbahar hoş değil. Niyetimde bir inziva; bu bekleyiş boş değil. Loş değil seni gösteren şavk. Adında bir toprak kokusu var.
Adın bana muhtaç; ben sonbaharın ilk yağmuru. Adın bana ihtiyaç. Adın, hekim defterinde yazan ilaç.
Kalakaldım bir ağaç gibi. Köküm toprak, suyum sen. Can çıksa bedenden, çıkmayan huyum sen. Adım Yusuf olsa, adın Züleyha; içine düştüğüm kuyum sen.
Bir ağaç; hiç ormanında, tek başına kalakalan. İçi çürük, çürüğüne kurt dolan. Zaman, dallarımın arasından esip geçen bir yel.
Yel eser; yarın güne, gün düne döner. Gün batar, şavk söner. Ve sen gidersin.
Git. Sen gitmelerin erbabısın. Ben beklemenin.
Ama seni beklemeyeceğim.
Oysa kurulmuş hayaller vardı. Durulmuş bir su gibi; pürüzsüz, pak, berrak. Zemheriden bir kara kış esti geldi. Aralık mıdır kapanan kapılar diye düşünürken buz tuttu her yer. Kırağı düştü hayallere. Aç kalmış bir sevdaya yetmedi bir gönül. Muhtaç kaldı bir başkasına. Bir ağı düştü aşa. Kaderde yazılan geldi yine başa.
Taşa oturup şiirler yazdım. Sana, seni anlatan. Her dizesi gözümden yaş damlatan. Kurulmuş hayaller vardı her dizede. Ve sorular...
"Talih güler mi bize de?"
Kurulmuş hayaller, bir hiç âleminde. Alenen kurulmuş, alelade...
Ruhun ocaklarına tüneyen bir incir kuşuydu son gülüşün. O gülüşün tohumları dikti ocağıma bu incir ağacını. Ocak ayazında yanmayan bir ocak gibiydi yokluğun. Soğuk, isli ve paslı.
Kastı neydi hayatın? Önce verdi, sonra aldı. Elimde hiç kaldı. Kumsalda bir toz zerresi, kâinatta bir gezegen; seni düşünürken sensizlikte ben...
Evet, bilinen ve keşfedilen tek hayat bende. Sen beni ne kadar küçümsesen, hayat kendini ne kadar büyük gösterse de; hayat bende, içine düştüğün hiç evreninde.
Bir incir ağacıyım. Sanki tohumu gelmiş Hiç Ormanı'ndan. Köküm ocak, dumanım yaprak.
Gıyabında doğurmuş annem beni bir şubat ayazında. Dedim ya, ömür karakış hâlâ. Hâlâ başladığı yerde. Sanki mutluluklar kısa sürsün diye seçilmiş doğduğum ay.
Yokluğundan geriye kalan her şey çok kısa. Ha, bir de gidişin var. o bir istisna.
Yürüdüğün yol Samanyolu; hiçlikte bir zaman kolu. Aklımda bir soru:
"Hiç sevdin mi beni?"
Hiç güldün mü aklına düştüğümde?
Sen hep bir hayaldin bende, ömrümün hiç düşlüğünde. Bense artık ikamet ederim senin mazi çöplüğünde. Hatırlarsın, terk etmiştin beni bir düğünde. Ben ise suçu hep buldum kaderdeki kördüğümde. Oysa suçlu sendin.
Sen gittin.
Hiçbir şey demeden, uzun cümleler hiçliğinde.
İlkyaz gibiydi seni gördüğüm o mart. Cemre gibi düşmüştün gönül toprağıma. Yanmadan önce ısınmıştı yüreğim korunla.
Bahar gelmişti şehre. Çiçekler senin hatırına açmıştı o baharda. Kuşlar senin adını söylemişti.
Genişti gönlümün kafesi; sen yüreğimi daraltmadan önce.
Önce bahar gelmişti.
Sen gelmiştin.
Ya da ben öyle sanmıştım.
Kanmıştım gelişine ve o hafifmeşrep gülüşüne. Hafifmeşrep dediysem hemen celallenme. Gittin diye ardından iftira edecek değilim.
Niyetim, adabının altına gizlediğin işveyi övmek. Benim ağzıma yakışmaz senin gibi bir kadına sövmek. Ki sana verilecek en büyük ceza, seni sevmek.
Hiç mevsiminde gelmiş bir bahardın ömrüme. Üç cemren vardı; biri aklıma, biri gönlüme, biri şiirime düştü.
Sana şiir yazmak ne güzel düştü.
Ama görüyorsun, her dizeye kahrın üşüştü.
Hiç mevsiminde gelen bir bahardın; bir geldin, pir gittin. Çiçek bile açmaya vaktin olmadı. Ağaçlara su yürümeden geldi hazan.
Aşkın adı yağmur olsa, Nisan'da yağardı. Bir nisan yağmurunda seninle ıslansak, Tanrı gökten aşkı sağardı. Boğardım kör talihimi ellerimle, ellerin olsaydı ellerimde.
Lakin sen gittin, ellerin ceplerinde. Ardına bile bakmadın. Belki gözündeki yaşı sakladın bir nisan yağmurunda.
"Kendinle barış," dedin; senin için verdiğim savaşı yasakladın. Savaş benimdi; gittin ve sen kazandın.
Oysa sen, kader kalemi; sayfamda aşkı yazandın. Hiç yağmurunda yıkandı sayfalarım. Mürekkebin aktı ve gittin. Sen gittiğinde sayfam, hiç yazılmamış gibi paktı.
Nal dedi, mıh demedi kader. Oysa kazanacaktık savaşı, deseydi. Ahvale mayıs gelmiş gibi harlıydı tebessüm. Küsüm artık arda kalanlarıma.
Seni beklemeyeceğim. Şifalandırdım kusurlarımı. Seveceğim kendimi ve teklemeyeceğim bir kriz mevsiminde. Ekilmiş bir fidem yok kinimde.
Peki ya sen? Senin gönlün kimde?
Hiç düşündün mü? Düşersen kim tutacak elinden?
Seni bir hiç diyarına sürgün ettim; hadi çık, çıkabiliyorsan düşümden. Beni bilirsin, ben üşenmem. Eğer zoruna giderse seni düşünmem; sana söz, bir daha seni düşünmem.
Bundan sonra senin için düşüm ben. Kov, kovabiliyorsan beni düşünden. Düşür hadi beni dilinden. Kov hayaletimi ilinden. Medet ara ilimde ve tezahürümü eski bir kilimde.
On dördü ayın sanki. Sanki sen dünyaya geldin. Karanlık yüzü ayın; sanki hayale dalan yeldin.
Aylardan neydi ilk gittiğinde? Haziran mı?
Uzun cümleler kurmuştun giderken. Gerçekten neydi mevsim? Neydi zaman?
Benim tek hatırımda olan, sarı sıcak bir mekân. Cehennem gibiydi sessizliğin.
Söylesene, bir insan nasıl sessiz kalabilir o kadar uzun cümleler kurarken?
Sanki kurduğun cümleler zamanın çarkıydı. Zaman, bozuk bir saat; sana kurulu. Sende duran.
Kimdi zamanı sana kuran? Neydi mevsim?
Sıcaktı sen giderken. Hazirandı takvim. Saati kırık bir kadran. Değişmekteydi iklim.
Hiçi kaç geçerken kırıldı kadran? Bilen yok.
Daha önce hiç durdu mu zaman? Duyan yok.
...Sarılmak sana. Ömür bir an olsa, o an sarılmak sana.
Petros taş demekmiş. Senin kalbin soyundan gelir. Ben ise âlimim; benimkisi ilimden beri.
Biliyorum, bir gün döneceksin geri. Arayacaksın beni, bırakıp gittiğin yeri.
Yerle yeksan ettiğinden habersiz beni; öyle alelade ve pejmürde çıkıp geleceksin.
Baharın son mevsimi başlarken. Bir mümin şeytanını taşlarken. Sıcak su kurbağayı haşlarken...
Çıkıp geleceksin kaybolduğun hiçliğin içinden; benden.
Bendeyse ruh çoktan ayrılmış olacak bedenden. Cevap beklemeye hakkın yok artık; niyeden, nedenden.
Ol artık gözümden ve gönlümden ırak. Düş düşümden, peşimi bırak.
Bastığın toprak kurak. Seni gördüğümden beri baharım kurak.
Dur durak bilmedim, seni aradım. İstedim kendimden geçip sana varayım.
Sevda artık kepaze bir panayır. Bitmez kafamdaki sesin suali.
Nefret mi aşkın meali?
Hak ettim mi senden sonra bu hâli?
Teşhir olur içim; ibretiâlem misali.
